وب لاگ های لبنانی انعکاس دهنده مظلومیت لبنان
بر روي ميز تحرير مازن كرگي يك شمع كنار لپتاپي قرار دارد كه با باتري كار ميكند. او مينويسد: مضحكي مساله در اين جاست كه با لپ تاپ قادر به برقراري ارتباط با تمام دنيا هستي ولي كنار كامپيوترت يك شمع ميسوزد.
به گزارش گروه دريافت خبر خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) از تاريخ 12 جولاي يعني همزمان با شروع درگيريها، صفحات اينترنتي پر از تقاضانامهها و گزارشات، عكسها و كارتون در خصوص فجايع جنگ لبنان شده است. در اين حال رفت و آمد مداوم برق شهري مانع ارتباط هميشگي ميان وبلاگ نويسان لبناني ميشوند.
بسياري از وبلاگ نويسان به تشريح وضعيت در شرح لبنان جنگ زده ميپردازند.
سنا ال خليلي، وبلاگ نويس سي ساله مينويسد: من از همسرم تمنا كردم كه به خانه برگردد تا اگر مردم، در آغوش او بميرم.
جمال قاسن 27 ساله در باب كودكان لبناني مينويسد: كودكان لبناني عروسكي به هنگام خواب در آغوش نميگيرند بلكه آنها با راكتهاي كاتيوشا به خواب ميروند اين را به اين دليل كه شايد ندانيد مينويسم.
بعضي از نامههاي الكترونيكي عكسهاي كودكان اسراييلي را نشان ميدهند كه سرگرم نوشتن سلام بروي موشكهاي كاتيوشا آماده در حال شليك هستند.
هنادي سلمان، سردبير روزنامه السفير ميگويد: تا به امروز علاقهيي به نوشتن دفترچه خاطرات عمومي را نداشتم. اما از روز سوم جنگ يعني آن روزي كه اسراييليها يك كاميون پر از آدمهايي كه از دهات خود ميگريختند، مورد اصابت موشك قرار دادند و در اين فاجعه حداقل 15 انسان كشته شدهاند به خودم گفتم كه به عنوان مادر هم كه شده بايد دست به كاري زنم. براي همين شروع به گرفتن عكس از جان باختگان و ويرانهها را نمودن تا با اين كار دنيا را نسبت به اين فجايع مطلع سازم. اين عكسها سند تاريخ هستند.
نويسندگان بعضي از اين وبلاگها چنان از اين فجايع انساني بهت زده شدهاند كه حق احساساتي شدن نيز براي خود قائل نميشوند.
مسنا ال مصري مينويسد:من خيلي اشتياق دارم كه چيزي بنويسم. اما براي آن كلمهيي در دست ندارم. پس از ديدارم از بيروت در تاريخ 2 اوت هنوز گريه نكردهام. من اين احساس را دارم كه حتي حق گريه كردن نيز ندارم. من فكر ميكنم كه اگر من گريه سر بدهم پس تكليف ديگران چه خواهد بود. تكليف انساني كه نزديكان و خانههاي پر از خاطره خود را از دست دادهاند. ایسنا