گزيده اي از اشعار استاد محمد رضا آغاسی
اي مسلمان زاده بعد از هر اذان
ركعتي تنها عن الفحشاء بخوان
گر نمازت ناهي از منكر شود
از اذانت گوش شيطان كر شود
شيعه يعني عدل و احسان و وقار
شيعه يعني انحناي ذوالفقار
از عدالت گر تو مي خواهي دليل
ياد كن از آتش و دست عقيل
جان مولا حرف حق را گوش كن
شمع بيت المال را خاموش كن
اين تجملها كه بر خان ماست
زنگ مرگ و قاتل جان ماست
مي سزد از خشم حق پروا كنيم
در مسير چشم حق پروا كنيم
اين دو روز عمر مولايي شويم
مرغ اما مرغ دريايي شويم
مرغ دريايي به دريا مي رود
موج برخيزد به بالا مي رود
آسمان را نورباران مي كند
خاك را غرق بهاران مي كند
ليك مرغ خانگي در خانه است
تا ابد در بند مشتي دانه است
تا به كي در بند آب و دانه اي
غافل از قصاب صاحبخانه اي
سالها صورت ز صورت بافتيم
تا ز صورتها كدورت يافتيم
يك نظر بر قامتي رعنا نبود
يك رسوخ از لفظ بر معنا نبود
گرچه قرآن را مرتب خوانده ايم
از قلم نقش مركب خوانده ايم
سوره ها خوانديم بي وقف و سكون
كس نشد واقف به سر يسطرون
سر حق مستور مانده در كتاب
عالمان علم صورت در حجاب
اي برادر عالمان بي عمل
همچو زنبورند لاچندي عسل
علمها مصروف هيچ و پوچ شد
جان من برخيز وقت كوچ شد
از نفوذ نفس خود امداد گير
سير معنا را ز مجنون ياد گير
اي خوش آن جهلي كه ليلايي شوي
هر نفس لاهوي اللهي شوي
تا به كي در لفظ ماني همچو من
سير معنا كن چو هفتاد ودو تن