...!دیوونه

من        همانم که جبار آسمان را نا فرمانی کرده است

             من همانم که زمینه معصیت خداون جلیل را فراهم کرده ام

             من همانم که در گناه از دیگران پیشی گرفتم.

             من همانم که تو وقتی مرا از چشمت انداختی و نظر به عنایتت

              را برداشتی اعتنا نکردم تو آنقدر با صبوریت مهلتم دادی و با پرده

               اغماضت گناهانم را پوشاندی که گمان کردم از دیدن من پرهیز

               می کنی و از عقوبت گناهانم اجتناب می ورزی، انگار تو

              شرمسار منی!

              خدای من! قصد من به هنگام گناه نافرمانی تو نبوده است

                نمی خواسته ام منکر خدایی تو باشم، نمی خواسته ام فرمان تو

               را سبک بشمارم و زیر پا بگذارم نمی خواسته ام معترض کیفر تو

               باشم! نمی خواسته ام به  تهدید ها و وعید های تو بی اعتنایی

               کنم.نه! هرگز چنین نبود. 

                 بلکه این نفس من بود که مرا می فریفت

                 و این هوس بود که بر من چیره  می گشت و این پرده پوشی تو

                بود که مرا مغرور می کرد.چنین می شد که پای   کدام ریسمان می توانم بیاویزم اگر تو رشته        محبت خود را از من  بگسلی؟ 

                 اگر کرامت تو نبود و وسعت رحمت تو، اگر نهی تو از

              نومیدی نبود، هر بار به یاد این همه گنه می افتادم و به وادی

              یأس مطلق سقوط می کردم.

                ای بهترین کسی که می توان با او

             نجوا کرد و ای برترین کسی که میتوان به او امید بست!خدایا به

             حرمت قرآن به تو اعتماد می کنم و با محبت پیامبرت به درگاه تو

            تقرب می جویم.